Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

IN MEMORIAM

NEĐELJKO – BERO VULIĆEVIĆ
1925- 2015

„Ima na svijetu mirnih, dobrih ljudi /što kroz život nečujno i tiho gaze“...(Ljudi sjenke, Leso Ivanović).

Jedan od tih rijetkih, dobrih i odvažnih ljudi čija djela ne smiju biti zaboravljena je i Cetinjanin Neđeljko-Bero Ulićević, koji se 31. I 2015. godine u Beogradu preselio u vječnost u 90 godini života. Neđeljko-Bero bio je pravi predstavnik onog starog gospodstvenog Cetinja, čije su riječi i djela bile postojane kao lovćenski kamen. Rođen je 1925. godine u Vranjini (Crmnička nahija) od oca Đura i majke Milice, rođene Pejović. Njegov otac Đuro bio je lični kuvar kralja Nikole, tako da je Neđeljko još kao dijete došao na Cetinje. Poslije završene osnovne škole, upisuje čuvenu Cetinjsku gimnaziju koja je bila pravi rasadnik slobodoumnih i učenih ljudi. U to vrijeme zajedno sa Radisavom-Ćirom Radifkovićem upoznaje nešto starijeg druga, istaknutog cetinjskog skojevca Gojka Krušku. Od tog momenta sudbina ove trojice mladića je blisko povezana idealima pravde, jednakosti, humanosti, slobode. Kao istaknuti članovi skojevske organizacije povezuju se u neformalnu organizaciju koja je nazvana „Grb Krvi“. Početna slova njihovih imena i prezimena čine nazive ove organizacije: Grb (Gojko, Radisav, Bero) Krvi (Kruška, Radifković, Vulićević).

Zadojen slobodoumljem, pravdom i humanizmom Neđeljko –Bero se nije mirio sa nepravdom koja je nametnuta njegovom narodu, tako da učestvuje u gotovo svim akcijama otpora koje su u to vrijeme organizovane na Cetinju. Neumorno je radio na pomaganju partizanskog pokreta sakupljajući sanitetski materijal, hranu, odjeću, obuću.

Po zadatku partije, zajedno sa Gojkom i Ćirom, učlanjuje se u omladinsku četničku organizaciju radi sakupljanja povjerljivih izvještaja i podataka. Zbog njihovog ilegalnog rada često su hapšeni i zatvarani. Prve zatvorske dane osjetili su u cetinjskom zatvoru–Bogdanov kraj. Na slobodu su pušteni, ali uz policijski nadzor i sa ograničenim kretanjem. Uprkos zabranama, njihov neuništivi revolucionarni podlovćenski duh nije mirovao, već se povezuju sa partizanskim jedinicama koje su se nalazile u okolini Cetinja. U njima se ne zadržavaju dugo upravo zbog toga što je procijenjeno da su sva trojica bili potrebniji u gradu nego u šumi. Nastavljaju sa ilegalnim radom, ali uskoro bivaju otkriveni od strane četničke policije. Zbog toga su ponovo uhapšeni i mučeni, ovaj put sa teškim optužbama. Naime, skojevska organizacija im je stavila u zadatak da naprave cjelokupnu analizu stanja u Cetinju. Na tome su svakodnevno radili, iscrtavajući planove grada sa svim podacima đe se nalaze okupatorske snage koje su podržavane od strane domaćih izdajnika. Nakon što su otkriveni, ponovo su sprovedeni su u zloglasni zatvor Bogdanov kraj. Poslije saslušanja predati su njemačkom ratnom sudu, na čijem čelu je bio predsjednik Gajsinger. Nedugo zatim, tačnije 13. januara 1944. godine osuđeni su: Kruška na smrt vješanjem, a Neđeljko i Ćiro na po pet godina robije.

Zatvorsku kaznu Bero izdržava na Cetinju do avgusta 1944, a zatim u Glavnjači kod Beograda. Poslije kraćeg zadržavanja u ovom zatvoru, sproveden je u logor u Beču (5. septembar 1944. godine) odakle, sa grupom zatvorenika, uspijeva da pobjegne. Tražeći najbolji način da se domogne Crne Gore, ponovo biva uhapšen. U Beču, ali sada u drugom zatvoru, otpočinju njegovi novi zatvorski dani koji su potrajali sve do oslobođenja 9. maja 1945. godine. Poslije prave golgote i višemjesečnog putovanja napokon stiže na Cetinje, đe dobija zaduženja u Komandi VI okruga, a 1946. godine biva primljen u SKJ. U svom gradu učestvuje u gotovo svim akcijama koje su se sprovodile pod okriljem SKJ. Naročito je bio aktivan na kulturnom prosvjećivanju građana, pa tako rukovodi pokretnim bioskopom i bibliotekom sa kojima je obilazio skoro sve krajeve Crne Gore.

Želja za ličnim obrazovanjem odvodi ga u Beograd, đe upisuje Elektrotehnički fakulte koji završava u roku. Nakon toga se ponovo vraća na Cetinje i zapošljava u EI „OBOD“. U ovom preduzeću se isticao marljivošću, znanjem i preduzetništvom, tako da postaje blizak saradnik poznatog cetinjskog privrednika Pera Sinanovića –Nagiba. Bero Vulićević je i jedan je od utemeljivača Televizije Crne Gore. Naime, kao vrsnom elektroinženjeru biva mu povjereno da iz Italije nabavi aparat za prijem televizijskog signala u Crnoj Gori.

Sa porodicom 1962. godine odlazi za Beograd, đe ubrzo postaje direktor jednog od najuglednijih i najvećih elektro-preduzeća u ovom dijelu Evrope, u „Svetlost“ koja je zapošljavala više hiljada ljudi. „Svetlost“ je izvodila radove diljem bivše nam domovine Jugoslavije, zatim Evrope, Azije, Afrike. Na ovim poslovima Bero pokazuje veliku stručnost i sposobnost, posebno na menadžerskim i organizacionim poslovima. Poslovno i privatno obišao je veliki broj zemalja Evrope, Azije, Afrike i Amerike, a u nekim od tih destinacija je i živio izvjesno vrijeme. Svoj bogati životopis, porodičnu i profesionalnu biografiju, pretočio je u knjizi „Sjećanja“ koja je objavljena u tiražu samo za porodicu i prijatelje 2013. godine.

Životni put ovog izuzetnog čovjeka, hrabrog revolucionara, uspješnog privrednika, poštovanog sugrađanina, obavezuju sve nas na trajno sjećanje, a mladim generacijama može poslužiti kao svijetli primjer dostojanstvene, nepokolebljive i časne borbe za ostvarenje pravde i slobode.

Neđeljko-Bero Vulićević je sahranjen na Cetinju 3. februara 2015. godine u prisustvu velikog broja prijatelja i sugrađana.

Branislav Borilović
Cetinje, 11.03.2015.